Στην καθημερινότητά μας πλέον συναντάμε πολλά μοναστηριακά είδη. Ξεχνάμε όμως την ιστορία πολλών αιώνων που κρύβεται πίσω από αυτά. Πως και γιατί χρησιμοποιούνταν στα μοναστήρια; Πως από την εκκλησία φτάσαμε στο μοναχισμό και μετά στην παραγωγή και εμπορία μοναστηριακών ειδών? Ας τα πάρουμε λοιπόν από την αρχή…

Όταν σκεφτόμαστε την πρώιμη εκκλησία, συχνά σκεφτόμαστε πώς οι Χριστιανοί ήταν μια διωγμένη μειονότητα, που τρώγονταν από λιοντάρια και καίγονταν από τους Ρωμαίους αυτοκράτορες. Αν και αυτό το είδος δίωξης δεν ήταν ο κανόνας στην πρώιμη εκκλησία, είναι αλήθεια ότι κόστιζε πολύ το να είσαι χριστιανός τους πρώτους τρεις αιώνες της Χριστιανοσύνης. Αλλά μέχρι τα μέσα του τρίτου αιώνα, ο Χριστιανισμός είχε εξαπλωθεί ακόμα και στην εξουσία και ο κόσμος άρχισε να βλέπει με άλλο μάτι τους χριστιανούς.

Ο «Μοναχισμός» που προέρχεται από την ελληνική λέξη μόνος, εξελίχθηκε και πλέον αναφέρεται στους άνδρες ή στις γυναίκες που ζουν υπό θρησκευτικούς όρκους σε απομόνωση από τον υπόλοιπο κόσμο.  Ο μοναχισμός ξεκίνησε στον Νείλο της Αιγύπτου στο μοναστήρι του Αγίου Παχυμένου (περίπου 290-346 μ.Χ). Αυτοί οι χριστιανοί ερημίτες ήταν άνθρωποι που πίστευαν ότι αν αφήσουν τον εαυτό τους να παρασυρθεί θα έρθει καταστροφή.

Δεν είναι περίεργο λοιπόν που η παραγωγή και η χρήση των βασικών μοναστηριακών ειδών ακολούθησε την παραπάνω ροή στην ιστορία.

Για παράδειγμα ένα από τα βασικά μοναστηριακά είδη είναι το ψωμί. Αυτό δεν είναι τυχαίο αφού όχι μόνο είναι μια σημαντική πηγή υδατανθράκων, αλλά είναι επίσης φορητή και συμπαγή τροφή, γεγονός που εξηγεί γιατί αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της διατροφής μας για χιλιάδες χρόνια.  Στον Χριστιανισμό, το ψωμί είναι ένα από τα πιο ισχυρά σύμβολα. Βρίσκεται στην καθημερινή προσευχή με τη φράση «τον άρτον ημών τον επιούσιον» ως ένα αίτημα τόσο για την πραγματική όσο και για την πνευματική τροφή. Το ψωμί είναι επίσης δώρο από τον Θεό σε πολλές φάσεις της ιστορίας της θρησκείας: όταν ο Μωυσής έδωσε στον λαό του στην έρημο τροφή που έπεσε από τον ουρανό, κατά τη διάρκεια του τελευταίου δείπνου, όταν το ψωμί έγινε το σώμα του Χριστού, όταν ο Ιησούς πολλαπλασίασε το ψωμί για να τροφοδοτήσει το πλήθος κτλ.

Στην καθημερινή ζωή, σημαντικές χειρονομίες έχουν δείξει την ιερή φύση του ψωμιού. Μέχρι και πριν λίγο καιρό, στην Ορθόδοξη Εκκλησία, γινόταν το σημάδι του σταυρού πάνω στο ψωμί πριν κοπεί. Σε αντίθεση με άλλα τρόφιμα, το ψωμί δεν έπρεπε πεταχτεί. Σήμερα, στην Κεντρική Ευρώπη, το ψωμί και το αλάτι δίνονται ως ένδειξη καλωσορίσματος. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που το ψωμί αποτελεί ένα από τα βασικά μοναστηριακά είδη. Στα μοναστήρια οι μοναχοί ήταν υπεύθυνοι για την τροφή τους συνεπώς το ψωμί είχε διπλό ρόλο στην καθημερινότητά τους, πνευματικό και σωματικό.

Ένα ακόμα από τα πιο διάσημα μοναστηριακά είδη, εκτός από τις εκκλησιαστικές εικόνες, είναι και το κρασί. Η “λατρεία του κρασιού” έχει διαπεράσει τόσο τον Ιουδαϊσμό όσο και τον Χριστιανισμό από τους αρχαίους χρόνους. Στην αρχαία μεσογειακή κουλτούρα, το κρασί δεν ήταν πολυτέλεια – ήταν ένα βασικό στοιχείο της ζωής των ανθρώπων όλων των τάξεων και όλων των ηλικιών.

Η Χριστιανική Καινή Διαθήκη αναφέρει ότι το πρώτο δημόσιο θαύμα του Ιησού συνέβη κατά το γάμο στην Κάνα, όπου μετέτρεψε το νερό σε κρασί. Το χριστιανικό μυστήριο της κοινωνίας δείχνει πόσο ολοκληρωτικά οι λεπτές απολαύσεις της κατανάλωσης κρασιού συσχετίστηκαν με την πνευματική επιθυμία της ένωσης με το Θεό. Για αιώνες, οι καθολικοί ιερείς διατήρησαν και διέδωσαν τις δεξιότητες της οινοποίησης, καθώς παρείχαν ιερό κρασί στους προσκυνητές στον Παλαιό και Νέο Κόσμο. Επίσης, οι μοναχοί διατήρησαν και βελτίωσαν την παραγωγή του. Μερικά από τα καλύτερα κρασιά παράγονται σε μοναστήρια. θέλετε να μάθετε την ιστορία πίσω από άλλα μοναστηριακά είδη? Αν ναι, μείνετε συντονισμένοι! Μοναστηριακά είδη όπως τα βότανα, το τυρί ή το αυγό κρύβουν τη δική τους ιστορία.

Μαθαίνοντας την ιστορία πίσω από τα μοναστηριακά είδη της αγοράς